Poema bat ezabatu dut. Bere hitz guztiak eta baita letren arteko tarteak ere. Kultismoz beteta zetorren, esamolde jatorrak, erreferentziak, zitak. Borratu egin dut. Izana ukatu diot delete tekla bortizki sakatuz, erruki gabe. Figurazio erretorikoa, sasiintelektualkeria, posea ez beste, ego zikina. Ezabatu egin dut poema, lotsak masailak gorritu eta fi te jelatu bitartean. Poesiaren xedeaz eta izateko arrazoiaz hausnartzeko zorian aurkitu al zarete inoiz? Ni bai, hurbilegi, gainera. Baina, zorionez, hau ez da poesia.
